چمدون که نمیشه...بقچه ام رو خودت ببند...پشت سرم آب بریز...پیشونیم رو بوس کن و راهی ام کن...دلم دیگه به موندن نیست...دارم خفه میشم...عجیب بهم تنگ شده قواره ی زندگیم...نه من اهل موندنم نه رفاقتم به کارت میاد...منو قشنگ راهی کن...هرجور که خودت صلاح میدونی...تا اربعین ببند بار سفرم رو...

.

.

.

نوشت: عمرا...

حالا رفتم...نه پشت سرم آب ریخت نه پیشونیم رو بوسید...بقچه ای هم برام نبست...

رفتم که راه تازه ای رو شروع کنم...

از نو برات می نویسم...

خداحافظ رفیق...

برگشتم به چند پست قبل تر...توی مرداد نوشته بودم...

اون بار هم که از دلم گذشتم پاییز بود..غروب یه روز پاییزی...۱۵ سال طول کشید شهامت کنم و برگردم...برای گفتن آخرین حرف که فرو خوردم...

از پاییز حالا متنفرم...

تا اربعین میخواستم دل بکنم.روز چهارم دل رو رها کردم...چشم باز کردم دیدم توی پارک زیر درخت بید...درست مثل اون سال...

یادت سبز...

دروغ گفتم به خودم...

بعضی ها را تمام کنید! بعضی ها را بدرقه کنید، حتی اگر لایق بدرقه نباشند. بدون کنار زدن پنجره، بدون سر برگرداندن به عقب، بعضی ها را بدرقه کنید و بگذارید به قلب هایی بروند در اندازه ی خودشان، حتی اگر مطمئن باشید روزی با چشمانی وحشت زده و بی پناه بر خواهند گشت. زخم های خاطراتشان را ببندید، بودن های ناروایشان را بشویید، غرور و دروغ و قضاوتشان را در چمدانشان بگذارید و بگذارید به هر کجا که باید بروند، بروند. بگذارید در گذشته به جایی که با آن تعلق دارند آرام بگیرند. برایشان گریه کنید، سوگواری کنید و بدانید این از دست دادنی ضروری ست برای به دست آوردنی گر

وقتی تو رفته باشی ، کامل نمی شود عشق

بعد از تو تا همیشه ، این قصّه ناتمام است

از سینه بی تو شعری ، بیرون نیارم آورد

بعد از تو تا همیشه این تیغ در نیام است...

#مرحوم منزوی

استخاره کردم رفتنم را..خوب آمد...به همین اندک دل خوش میکنم...و سعی میکنم آرام بگیرم...آرام میشود دل بیقرار...

می خواهم

تمام لغاتی را که می دانم

برای تو

به دریا بریزم

دوباره متولد شوم

دنیا را ببینم

رنگ کاج را ندانم

نامم را فراموش کنم

کلمات دیروز را

امروز نگویم

خانه را برای تو آماده کنم

برای تو یک چمدان بخرم

تو معنی سفر را از من بپرسی

لغات تازه را از دریا صید کنم

لغات را شستشو دهم

آنقدر بمیرم

تا زنده شوم.

.

#احمدرضا_احمدی